บางครั้งผมก็กลัวว่าจะมีคนเห็นด้วยในความคิด ความฝันของผม เพราะ ในบางความฝัน พวกเขาจะกลายเป็นภาระอันหนักขึ้นของผม
ในตอนนี้ผมเฝ้าภาวนาให้ตัวผมเองมีความเข้มแข็งทั้งร่างกายและจิตใจ เพื่อให้ผมพร้อมที่จะเผชิญกับความคิดของคนบนโลกต่อไป
มีบางคำถามที่ผมเคยถามกับตัวเอง,และก็ถามไปถึงเพื่อนบางคนด้วยว่า ผมเป็นส่วนหนึ่งในโลกใบนี้ หรือว่า คนทั้งโลกเป็นเพียงส่วนหนึ่งในชีวิตผม ใครจะเชื่อเช่นใรก็สุดแล้วแต่เขา แต่สำหรับผมแล้ว คนทั้งโลกเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตผม แล้วตอนนี้ผมจะอ่อนแอไปทำไมล่ะ จะกลัวอะไรล่ะ อยากทำอะไรก็ทำไปสิ!
ถึงย่อหน้านี้ผมเริ่มมีทัศนคติใหม่เกี่ยวกับชีวิตของตนเองแล้วคือ
- ความรู้สึกทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งที่ผมสร้างขึ้นเอง
- สืบเนื่องจากข้อที่แล้วผมมีคำถามใหม่เกี่ยวกับชีวิตตนเองอีกครั้ง “เกิดมาทำไม”
- ชีวิตของเรามี เราควรจะใช้ให้คุ้ม ไม่ควรจะหาสิ่งของมาสนองกิเลส ตัณหาของตน เช่นเล่นเกมส์ที่ไม่มีสาระ เพราะเป็นสิ่งที่เสียดายค่าแก่การใช้ชีวิตมาก
แม้ว่าตอนนี้ผมอาจจะมีความเชื่อผิดๆเกี่ยวกับโลกใบนี้ (ที่ผมเองคิดว่าไม่ผิด) คุณอาจจะพบเห็นบทความนี้แล้ววิจารณ์ไปต่างๆนานา แต่ขอจงใช้สติสัมปชัญะที่มีในตัวของคุณเองทำความเข้าใจถึงการมีชีวิตอยู่ของตนเองแค่นี้ก็คงพอ
จาก คนอ่อนแอ(ผมเอง)
